I w tym momencie dochodze do wniosku ze chyba serio nigdy nie bede miec dzieci.


Od trzech miesiecy bylo mowione ze na poczatku czerwca jedziemy do konsulatu zlocyc papiery o nowy paszport. Dobrze.
Dwa tygodnie temu w polsce mowilam zeby isc do fotografa zrobic prawidlowe zdjecia do paszportu. Ale (tak, wiem, nie zaczyna sie zdania od ale) kurwa mac nie, 'ojedziemy do konsulatu i dowiemy sie gdzie je zrobic w londynie zeby byly dobre'.
wiec dobrze kobieto, pojedziemy.
dzisiaj wracamy z knajpy i mowie ze jutro bedzie trzeba zrobic zdjecia do paszportu i wszyscy nagle na mnie z morda dlaczego nie zrobilam tego wczoraj.
bo do cholery powiedziano mi ze dowiemy sie w konsulacie gdzie zrobic je prawidlowo?
i tak, oczywiscie, ja nie slucham rodzicow. problem w tym ze to nie ja ich nie slucham tylko oni maja pieprzona skleroze i chyba kupie im notesiki albo dyktafony czy cos zeby wiedzieli co mowia.
tak samo bede sprzatac swoj pokoj kiedy uznam ze jest brudny a nie kiedy mojej matce nie spodoba sie ze skarpetka lezy przy lozku.